امامياند، اينان زيدبن علي1 را امام شهيد ميشناسند. ولي دقيقاً نميتوان گفت چند امام ديگر را قبول دارند.
يـافعـي
صوفي عربي (متوفا 1367 م/768 ه ق).
عبداللّـهبن اسعد يافعي شافعي در اواخر سدهٴ سيزدهم در يافع يمن زاده شد. در
عدن به تحصيل فقه و قرآن پرداخت و اول بار در سال 1313 م/ 713 ه ق حج گزارد. از سال 1318/ 718 به بعد عمرش در مكه و مدينه گذشت، مگر سفرهايي كه به مصر و شام و يمن كرد. در 21 فوريهٴ سال 1367/ 22 جمادي الاًخر 768 ه ق در مكه وفات يافت.
او بهزودي به تصوف گرايش يافت، به خدمت بسياري مشايخ رسيد كه اولين و آخرينشان علي طواشي يماني (طواشي = خَصِي، اخته؟) بود و از دست بسياريشان خرقه گرفت. سخت تحت تأثير اشعري (دهم ـ 1)، بود كه ((بنيانگذار علم كلام اسلامي است)) و همچنين ابن عربي اندلسي (سيزدهم ـ 1)؛ از سوي ديگر به پيرايشگري ابن تيميه، انديشمند معاصر خود سخت ميتاخت.
فهرست آثارش (قريب 20 تا) و چاپهايشان در تاريخ بروكلمان و كرانكو آمده است. آنها دربارهٴ تاريخ اسلام، احوال اوليا، حكايات ديني، سازگاري تصوف با مذهب شافعي، رد خطاهاي معتزله،2 حرمت يا جواز موسيقي و غيره است.
2. قلمرو مماليـك
نُوَيْري
شهابالدين ابوالعباس احمد بن عبدالوهاب نويري بكري كِـندي شافعي. مورخ و دانشنامهنويس مصري (1297 ـ 1332م/ 677 ـ 732 ه ق).
نويري در 5 آوريل 1279 م/ 20 ذيقعدهٴ 677 ه ق در مصر عليا زاده شد. پدرش (متوفا 1299 ـ 1300م/ 699 ه ق) كاتب ديوان بود. نويري همان حرفه را در پيش گرفت و مورد توجه محمد بن قلاون (سلطان مملوك 1293 ـ 1294، 1298 ـ 1308، 1309 ـ 1240) واقع شد.